First we take Amsterdam, then we take The Hague

by Nicholas Vrousalis, Robin Celikates, Johan Hartle, Enzo Rossi

Open Democracy, 3/4/2015

Ah you loved me as a loser, but now you’re worried that I just might win
You know the way to stop me, but you don’t have the discipline
How many nights I prayed for this, to let my work begin
First we take Manhattan, then we take Berlin

Leonard Cohen, ‘First we take Manhattan’

The university movement in the Netherlands has just won its first victory; a victory for democracy and academic freedom against the commercialization of higher education.

Continue reading »

Greece’s Brest-Litovsk

Open Democracy, 24/03/2015

An encircled army has few viable options: it can sue for peace and suffer humiliating terms. It can fight with all its strength and suffer heavy casualties. Or it can fight the odd skirmish, force ceasefires, and bide its time, all the while trying to split the opponent and prepare the ground for reinforcements. In November 1917, the newly installed Russian government found itself in just such a predicament. Upon entering into negotiations with the Central Powers at Brest-Litovsk, it was immediately faced with a dilemma: suing for peace meant betrayal of the anti-war revolutionaries in Western Europe who were fighting the chauvinism of their own ruling classes. Opting for war meant an intolerable amount of casualties and possibly a humiliating defeat. The Russian government initially opted for a third strategy: no war – no peace. One explicit condition for the ceasefire negotiated under this strategy was that the Central Powers not shift their troops from the Russian to the Western front. In the meantime, the government continued its pro-communist agitation within the ranks of its opponents, in the hope that it could split their forces.

Europe’s periphery—the so-called PIIGS—is presently under siege by financial markets. Greece is at the forefront of this fight. Indeed, the election of SYRIZA on the 25th of January seems to have pushed the country out of the furnace and into the fire. Short of leaving the euro, the Greek government has only one fire-fighting strategy left, which consists in breaking the unity of the pro-austerity bloc. This is a Herculean task, for it requires sowing disunity within the Eurozone’s pro-austerity governments. But it remains an ever-receding alternative to the mutually exclusive menaces of capitulation or Grexit. Let me explain.

Continue reading »

What is the New University?

ROARmag, 18/03/2015

The heart of the student movement today beats in Amsterdam. The occupation of the Senate House by staff and students at the University of Amsterdam has rekindled the flame for a free and democratic university. The ensuing fire has spread fast and wide throughout the Netherlands, which now counts at least five geographically distinct campaigns under the banner of the so-called ‘New University’ (apart from Amsterdam: Groningen, Leiden, Maastricht, Nijmegen and Utrecht). The movement has also garnered support from the FNV, the largest Dutch trade union and numerous statements of solidarity from the rest of the world.

Perhaps the best way to understand this movement is as a challenge to rethink the very idea of the university. What follows is one attempt to meet this challenge in light of the movement’s own self-conceptions.

Continue reading »

Why we occupy

by Nicholas Vrousalis, Robin Celikates, Johan Hartle, Enzo Rossi

Open Democracy, 2/03/2015

It has been two weeks since the first occupation of the Bungehuis, one of the main buildings of the University of Amsterdam (UvA). The more recent occupation of UvA’s Senate House – the Maagdenhuis which was famously occupied back in 1969 – and the breadth of the grassroots movement for a New University exposes the problems of Dutch higher education. Increasing student/staff ratios, chronic underfunding, creeping micromanagement of research and teaching, and growing authoritarianism from university management are all conspiring to turn universities into a bureaucratic version of Walmart. The twin pressures of authoritarianism from above and neoliberalism from below make it necessary to develop the democratic alternative put forward by the movement for a new university.

Continue reading »

Πικεττύ: Κριτική της Απολιτικής Οικονομίας

The Books’ Journal, 1/1/2015

Μπορεί να σωθεί ο καπιταλισμός από τον εαυτό του; Τον τελευταίο αιώνα έχουν γίνει τρεις εκτενείς προσπάθειες να δοθεί καταφατική απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Η πρώτη συνοψίζεται στις προγραμματικές δεσμεύσεις του Φράνκλιν Ρούσβελτ όταν ανέλαβε το χρίσμα των Δημοκρατικών για τη προεδρεία των ΗΠΑ (1932), στις ιδέες δηλαδή που συγκρότησαν το New Deal. Η δεύτερη προσπάθεια ήταν η Γενική Θεωρία της Εργασίας, του Τόκου και του Χρήματος του Τζον Μέιναρντ Κέυνς (1936). Η τρίτη είναι Το Κεφάλαιο τον 21ο Αιώνα του Τομά Πικετύ (2014). Η κριτική της ανισότητας που αναπτύσσει ο Πικεττύ δεν είναι πρωτότυπη. Παρόμοιες θέσεις έχουν αναπτύξει μαρξιστές οικονομολόγοι, όπως ο Έρνεστ Μαντέλ και ο Ρόμπερτ Ρόουθορν, και φιλελεύθεροι όπως ο Τζον Κένεθ Γκάλμπρειθ και ο Ρόμπερτ Σόλοου. Ωστόσο ο Πικεττύ επιστρατεύει μια εντυπωσιακή δύναμη στατιστικού πυρός για να υπερασπιστεί τη θέση του, ενώ ταυτόχρονα ρίχνει μια βόμβα βαθιά μέσα στα τείχη της σύγχρονης οικονομικής ορθοδοξίας. Αυτά είναι προτερήματα του βιβλίου. Όμως πίσω από το θεωρητικό οπλοστάσιο του Πικετύ κρύβεται ένα σημαντικό δίλημμα, ένα δίλημμα ανάμεσα στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία. Και παρόλο που ο Πικετύ κάνει ό,τι μπορεί για να υποστηρίξει ότι αυτό το δίλημμα δεν είναι εξαντλητικό όλων των πολιτικών δυνατοτήτων, οι προσπάθειές του είναι ανεπιτυχείς.

Continue reading »

Για το αρθρο 2 του αντιρατσιστικού

Το άρθρο 2 του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου που ψηφίστηκε επί της αρχής την περασμένη Παρασκευή είναι παρωχημένο, αλλά όχι για τους λόγους που επικαλέστηκε η αξιωματική αντιπολίτευση, ή η επιστολή των 139. Εξηγούμαι.

Continue reading »

On Piketty: Gravediggers wanted

New Left Project, 12/08/2014

This post summarizes my longer review of Piketty’s Capital in the 21st Century, forthcoming in Capital & Class.

Social democratic lamentation about rising inequality is often clouded in nostalgia for the mid-twentieth century ‘golden age’ of capitalism, which combined low unemployment and increasing wages with falling inequality. Thomas Piketty, author of the explosive Capital in the 21st Century (2014), does not share the optimism of garden-variety social democrats. The ‘golden age’, he argues, was an anomaly made possible by very specific historical conditions—conditions that no one would wish to see return (notably, the two world wars, which destroyed vast amounts of capital and set the stage for accelerated ‘catch-up’ growth between 1945 and 1970). But if we cannot simply return to twentieth century social democracy, how are we to halt the seemingly inexorable rise of inequality?

Continue reading »

Τι σημαίνει «ενότητα ενάντια στον φασισμό»;

BHMA, 4/10/2013

Η πρόσφατη συζήτηση για την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής συγχέει δύο διακριτά ζητήματα: την πάταξη της συγκεκριμένης φασιστικής οργάνωσης, και την πάταξη του φασισμού στην Ελλάδα. Η σύγχυση αυτή ευνοεί την κυβέρνηση, αφού επιτρέπει στους κους Σαμαρά και Βενιζέλο να αναπαράγουν κλισέ περί ενότητας, παρουσιάζοντας την κυβερνητική πολιτική ως πολιτική υπεράσπισης της δημοκρατίας. Όσοι επιθυμούν την πάταξη του φασισμού δεν πρέπει να παρασυρθούν από αυτή τη δημαγωγία. Η ενότητα ενάντια στον φασισμό προϋποθέτει κάτι τελείως διαφορετικό. Εξηγούμαι.

Continue reading »

The Fascistisation of the Greek State

New Left Project, 20/09/2013

The recent murder of the Greek anti-fascist Pavlos Fyssas by neo-nazis exposes an insidious transformation undergone by the Greek state in the epoch of austerity. Imagine a class where a ten-year-old racially abuses a fellow student. If the teacher takes no steps to stop the abuse, but allows the first student to continue unhindered – perhaps he’s too bored to interfere, or half-agrees with the abuse – then he is a fascist by omission. Suppose that the first student persists in his racist tirades, and initiates a set of intimidation tactics against the other student. The teacher’s inaction gets worse, to the point of beginning to look like positive fascist agency. At this stage a third student intervenes and attempts to curb the racist attacks of the first student. Now the teacher punishes the third student and threatens him with expulsion from school. The teacher is no longer a fascist by omission. He’s a fascist period.

Continue reading »

Νέους επιστήμονες ή χαρτί τουαλέτας;

ΒΗΜΑ, 17/09/2013

Tο υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να δώσει φέτος συνολικά είκοσι μία (21) πιστώσεις στα πανεπιστήμια για συμβασιούχους λέκτορες (τον γνωστό θεσμό του ‘407’). Την ίδια εποχή πέρσι μόνο του το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είχε πάρει είκοσι δύο. Ταυτόχρονα το υπουργείο αρνείται να διορίσει εκατοντάδες εκλεγμένους λέκτορες και απολύει ή θέτει σε διαθεσιμότητα χιλιάδες διοικητικούς υπαλλήλους. Όλα αυτά εγείρουν το ερώτημα πώς θα λειτουργήσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Θα σταθώ εδώ αποκλειστικά στις ανάγκες των ΑΕΙ.

Continue reading »